Naar jaarlijkse gewoonte neem ik eind december, ergens rond Kerst en Nieuw, de tijd om een terugblik neer te pennen over wat er de afgelopen twaalf maanden, op persoonlijk vlak, gebeurd is. En holy shit, het was veel.

2017 begon niet gemakkelijk. Ik was begin dit jaar een stukje van mezelf kwijt. Ik zat zo diep verzonken in enkele projecten, dat ik ‘the bigger picture’ uit het oog verloor. Maar daar was zij, Sofie, mijn lief, om even op mijn rem te gaan staan. Want dat is wat ik nodig heb. Niet iemand die mij in gang moet zetten, wel iemand die soms zachtjes in mijn oor fluistert dat ik ondertussen ver boven de snelheidslimiet aan het racen ben door het leven, alsof mijn teller pas aan honderdtwintig begint. En met haar zorgzame, lieflijke aanrakingen, woorden, blikken, besefte ik het eens zo hard: Ik moest en zou haar dé vraag stellen. Ik wou, neen, wil, niemand anders meer aan mijn zijde. En dat besef, die klokslag, dreunde en drong door tot het diepste van mijn ziel. Zij was het: mijn mensje, mijn puzzelstuk, en ondertussen, mijn verloofde.

IMG-20170618-WA0016

Nadat ik mijn tweede boek, Worldwide, had afgewerkt en voorgesteld aan de wereld, (waarvoor ook duizendmaal dank, Simon, Cleo, Anne-Sophie, Kim, Kristof, jullie zijn een voor een mooie en goede mensen) begon de zoektocht naar hoe ik die verloving zou aanpakken. Niet te melig? Fuck dat. Jullie weten ondertussen allemaal dat ik zo melig ben als een pak bloem. Ik trommelde zowel haar als mijn familie op, vond, na veel vallen en opstaan, de perfecte ring en vroeg het haar, met één knikkende knie (want de ander steunde op de grond) en een hart dat overliep van liefde. Dat ze niet onmiddellijk antwoord gaf, vergeef ik haar met plezier. De tranen van geluk die over haar gezicht rolden spraken boekdelen. Dat we ondertussen volop bezig zijn onze trouw te regelen, met de nodige frustraties, zorgen, financiële crisissen, onverwachte zegeningen, lachbuien en alles daartussen, het is een van de meest fascinerende rollercoasters waarop ik ooit gezeten heb.

En dan moesten we ondertussen nog eens op zoek naar een grote-mensen huis. Want begin 2018 staat die verandering ook nog eens onvermijdelijk op ons te wachten. Maar we hebben iets gevonden en als ik Sofie bezig hoor over hoe ze de zetel wil positioneren en waar ze de plantjes wil zetten, weet ik dat het juist zit. Of Suki het ziet zitten, ze zal wel moeten.

Schermafbeelding 2017-12-27 om 09.01.58

Naast Worldwide begon ik dit jaar ook aan een ander schrijfproject: eind januari richtte ik ‘Served By Soberon’ op, mijn cocktail- en spiritsblog. Initieel was het gewoon de bedoeling om wat foto’s te maken van cocktails die ik zou serveren aan mijn vrienden in de homebar die mijn vader en ik in elkaar staken (lees: vooral mijn papa, mijn held), maar ondertussen is dat op die 11 maanden ook uitgegroeid tot een Instagram account met 6500 (échte :D) volgers, een website met onder andere spiritrecensies, custom cocktail recepten, event verslagen, geschiedkundig naslagwerk, verschillende publicaties in Weekend Knack, én als kers in de cocktail (want taart is niet zo mijn ding) een nominatie als een van de vijf beste ‘drinks’ blogs van België. Ondertussen stond ik ook al achter de bar op evenementen in Kortrijk, Antwerpen en Gent, maakte ik drie maand deel uit van het geweldige team van Bibb, een popupbar op toplocatie en ontmoette ik geweldige mensen waarmee ik mooie vriendschappen opbouwde. En dit verhaal is verre van verteld.

FoodBlogAwards_1
(c) Niels De Keukelaere

Dat Blood Drift, de metalband die ik in 2006 met enkele vrienden oprichtte, en waar ik tot 2012 zanger van was, dit najaar, for old time’s sake, terug enkele repetities inplande, was ook een dream come true. Want die gasten zijn, naast Sofie en mijn familie, mijn leven. Ik kan met mijn hand op mijn hart zeggen dat ik met hen de mooiste momenten uit mijn jeugd heb beleefd en volop uitkijk naar eender welk avontuur ik met hen nog zal meemaken.

2016 was madness, 2017 was madness. En ik weet het nu al, 2018 zal minstens even hard gaan. Mijn laatste jaar als twintiger (fuck), mijn trouw (yay), en heel wat fantastische projecten (spannend). Jullie zien het wel passeren, ik zet toch alles online.

Liefde, zo ontzettend veel liefde en alles wat mooi is, dat wens ik jullie. Dat tegenslag inzicht mag brengen, dat keuzes mogen leiden tot geluk. Dat je eens zo hard mag beseffen dat jij je leven leidt en niet lijdt. En met deze woordspeling eindig ik mijn ‘nieuwjaarsbrief’.

Peace out,
Matthias

PS: volg even Served By Soberon op Instagram als je dat nog niet doet. #SchaamtelozeZelfpromotie